Ming-kloktoren
Audiogids Klokkentoren (Zhonglou)
Een Ming-toren van 36 meter die in 1582 stuk voor stuk werd gedemonteerd en een kilometer verder naar het oosten weer werd opgebouwd om in het exacte midden van de ommuurde stad te blijven staan, nu midden op een rotonde waar de vier grote lanen van Xi'an samenkomen.
- 40 min audio
- Ming-dynastie
De toren werd in 1384, jaar 17 van het Hongwu-tijdperk, gebouwd naast de taoïstische Yingxiang-tempel, aan het begin van de Guangji-straat. Maar de stad groeide naar het oosten, de poorten werden herbouwd, de vier straten Oost, Zuid, West en Noord werden uitgezet, en de toren kwam niet meer in het midden te staan. In 1582 werd hij naar zijn huidige plek verplaatst met een nieuw voetstuk en zijn eigen houten bouwwerk. Sindsdien markeert hij het kruispunt: 36 meter van de grond tot de top, een bakstenen sokkel van 35,5 meter zijde en een groen dak met drie overstekken op slechts twee verdiepingen, bekroond door een vergulde spits.
Zijn klok heeft een vreemdere geschiedenis dan de toren zelf. De Jingyun, in 711 in brons gegoten met een inscriptie in de kalligrafie van keizer Ruizong, hangt hier niet meer: in 1953 werd ze naar het Museum van het Stelenbos gebracht en op de noordwestelijke hoek hangt sinds 1997 een replica. Ze wordt niet meer geluid, maar haar klank, opgenomen door de Centrale Volksradio van China, luidt elke Chinese oudejaarsavond het jaar uit. En de legende vertelt dat ze, terwijl ze in de toren hing, verstomde.
Hoogtepunten
- Voetstuk en dichtgemetselde bogen — 35,5 m zijde en het oude kruispunt van de vier lanen onder de toren
- Replica van de Jingyun-klok — 6,5 ton op de noordwestelijke hoek, kopie van de Tang-klok van 711
- Stèles van de westwand — De kroniek van de verplaatsing van 1582 en van de restauratie van 1740
- Deuren met reliëfs — 64 scènes uit klassieke verhalen, met de Acht Onsterfelijken die de zee oversteken
- Balkon op de bovenverdieping — De vier lanen naar de muur en de Trommeltoren op zo'n 200 m
In het hart van de ommuurde stad Xi’an, waar de straten Oost, West, Zuid en Noord samenkomen op een rotonde met onophoudelijk verkeer, verheft zich de Klokkentoren (西安钟楼, Zhonglou). Het is een Ming-kloktoren van 36 meter, gebouwd in 1384 en in 1582 verplaatst om het centrum te blijven bezetten van een stad die naar het oosten was opgeschoven. Dat gebaar, een gebouw demonteren en met zijn eigen onderdelen een kilometer verderop weer opbouwen, vat zijn bestaansreden samen: het hart en de tijd van Xi’an aangeven.
De geschiedenis van de Klokkentoren houdt bij de Ming niet op. In 1740 restaureerde gouverneur Zhang Kai hem; in 1927 opende Shi Lin, net terug van zijn studie in de Verenigde Staten, er de eerste geluidsbioscoop in de geschiedenis van de stad; op 10 oktober 1939 beschadigde een Japanse luchtaanval hem zwaar, en tijdens de oorlog tegen Japan diende hij als luchtalarmpost, terwijl de Kuomintang de overwelfde doorgangen van zijn voetstuk gebruikte om gevangenen op te sluiten en te verhoren. Over zijn oorsprong gaan ook twee legenden: de ene zegt dat hij werd gebouwd om een ondergrondse draak vast te ketenen die schuldig was aan de aardbevingen van Guanzhong; de andere dat hij de ‘drakenenergie’ moest tegenhouden die de troon van Zhu Yuanzhang bedreigde. De bewaarde documentatie beschrijft hem daarentegen als een toren voor het aangeven van de tijd en het alarm.
Zijn architectuur leest van onder naar boven. Een vierkante sokkel van grijze baksteen van 8,6 meter hoog draagt een houten bouwwerk van twee verdiepingen met drie overstekken van donkergroene geglazuurde pannen, bekroond door een houten spits met goudbekleding die in 2020 voor het eerst in 25 jaar opnieuw werd verguld. De rode deuren in de vier gevels, op beide verdiepingen, dragen elk 8 reliëfs, 64 in totaal, met klassieke Chinese verhalen; de gekalligrafeerde spreuken op de pilaren van de bovenverdieping zijn recente toevoegingen. En als de avond valt en de toren is verlicht, is het in de mode gekomen om in hanfu, de traditionele Chinese kleding, te komen en zich te laten fotograferen met het gebouw op de achtergrond en de auto’s eromheen.
Om te weten wat er te zien is bij de Klokkentoren leidt de audiogids je er in vier haltes en 40 minuten doorheen: van het trottoir van de rotonde, door de onderdoorgang, naar het voetstuk met de replica van zijn Tang-klok, de stèles in de benedenzaal en het houten balkon, met de lanen en de Trommeltoren in zicht. De rode draad is één: het centrum van Xi’an is geen vast punt, maar een besluit.
Op korte afstand liggen de Moslimwijk, naast de Trommeltoren, en het Stelenbos, tegen de zuidmuur aan; buiten de ommuurde stad, in het zuiden, verheft zich de Kleine Wilde Ganzenpagode.
Vier lanen en een dichtgemetseld kruispunt
Klokkentoren van Xi'an
Samenvatting van deze stop
Vanaf het trottoir verschijnt de toren midden op de grote rotonde, precies op het punt waar de vier lanen beginnen die naar de poorten van de muur leiden. Hij stond er niet altijd, en de plek was ook niet altijd het centrum: bij de uitbreiding van de stad in het begin van de Ming schoof de stedelijke kern naar het oosten op, en zo’n twee eeuwen later werden de poorten herbouwd en de straten Oost, Zuid, West en Noord uitgezet. De toren moest ze volgen.
Het voetstuk draagt het spoor van dat kruispunt. In het midden van elke zijde van de sokkel, van 35,5 meter zijde en 8,6 hoog, opent zich een boog van zo’n 6 meter; de vier kruisten elkaar binnenin in de vorm van een kruis, en mensen en karren gingen erdoor van de ene straat naar de andere. Het verkeer sloot ze uiteindelijk af, en nu bereik je de toren via een cirkelvormige onderdoorgang onder de rotonde.
Het beeld kende een ander leven. In een periode na de stichting van de Volksrepubliek in 1949 werd de toren elke 1 mei en elke 1 oktober een tribune van waaruit de autoriteiten optochten, parades en vieringen voorzaten. Op het trottoir opent de audiogids de route door in die dichtgemetselde bogen het kruispunt te lezen dat de toren ooit doorkruiste.
Een Tang-klok die zijn stem verloor
Replica van de Jingyun-klok
Samenvatting van deze stop
Op de noordwestelijke hoek van het voetstuk hangt een bronzen klok van 2,45 meter en 6,5 ton. Het is een kopie, opgehangen op 30 januari 1997, met de versiering en inscriptie van het origineel nagebootst: de Jingyun-klok, gegoten in 711, van zo’n 6 ton en 247 centimeter, die op de voorkant een inscriptie van 292 karakters draagt, opgesteld en gekalligrafeerd door keizer Ruizong zelf, Li Dan. De echte verliet de toren in 1953 richting het Museum van het Stelenbos.
De legende vertelt dat de Jingyun-klok in de Ming-tijd op deze hoek verstomde zonder dat er iets aan het gebouw was veranderd, en dat er een andere, veel kleinere moest worden gegoten, van zo’n 5 ton. Dezelfde legende besluit dat de oude Tang-klok haar stem terugkreeg bij aankomst in het Stelenbos.
De gedocumenteerde geschiedenis biedt een andere verklaring. In 1740, tijdens de restauratie, stelde gouverneur Zhang Kai vast dat de gesloten zaal het geluid van de klok smoorde en liet hij haar naar buiten brengen zodat de tijd ver te horen zou zijn. Voor de replica zet de vertelling de twee versies van de stilte tegenover elkaar.
De toren die een kilometer verhuisde
Stèles van de westwand
Samenvatting van deze stop
Aan de westwand van de zaal op de begane grond zijn drie stèles bewaard: die van de restauratie van 1953, die van het ‘Verslag van de restauratie van de Klokkentoren van Xi’an’ na de werkzaamheden van 1740 en het ‘Lied van de verplaatsing naar het oosten van de Klokkentoren’, van Gong Maoxian. Dat laatste vertelt de bijzonderste episode van het gebouw.
De toren werd in 1384, jaar 17 van het Hongwu-tijdperk, gebouwd naast de taoïstische Yingxiang-tempel, aan het begin van de Guangji-straat, tegenover de Trommeltoren en op zo’n 1.000 meter van waar hij nu staat. In 1582, tiende jaar van het Wanli-tijdperk, liet de censor van Shaanxi Gong Maoxian de magistraten van Xianning en Chang’an hem naar het nieuwe centrum verplaatsen. Er werd alleen een nieuw voetstuk gebouwd: het houten bouwwerk werd met de oorspronkelijke onderdelen weer opgezet. Voor de stèles reconstrueert de audiogids hoe een heel gebouw van plaats veranderde om het centrum te blijven.
Klok bij zonsopgang, trommel bij zonsondergang
Balkon op de bovenverdieping
Samenvatting van deze stop
De route eindigt op het balkon van de bovenverdieping. Vanaf daar lopen de vier lanen kaarsrecht naar de poorten van de muur en steekt in het noordwesten, op zo’n 200 meter, de Trommeltoren op, zijn partner in het meten van de tijd. Het Museum van de Klokken- en Trommeltoren, in 1953 ontstaan als tentoonstellingszaal van de Trommeltoren en sinds 2008 met die naam, onderhoudt een historische uitvoering van ‘klok bij zonsopgang, trommel bij zonsondergang’.
Dit balkon was ook een uitkijkpost. Volgens de gedocumenteerde overlevering verschansten keizerlijke troepen zich tijdens de revolutie van 1911, die de Qing-dynastie ten val bracht, in de toren en bestreden de opstandelingen hen hier hardnekkig. Tientallen jaren later maakte zijn hoogte hem tot luchtalarmpost tijdens de oorlog tegen Japan.
De oorspronkelijke klok wordt ter bescherming niet meer geslagen, maar haar stem is niet verstomd: de Centrale Volksradio van China nam haar op, en dat geluid wordt elke Chinese oudejaarsavond uitgezonden als afscheidsklok van het jaar. Hoog in de toren verbindt de laatste halte van de audiogids de tijd van het keizerrijk met de klokslag die nu het jaar uitluidt.
