Strand en karst
Audiogids Ao Nang-strand (Hat Ao Nang)
Een strand zonder pier, waar longtailboten op het zand aan boord nemen, tussen kalksteentorens die uit een oude zee zijn voortgekomen. Van vissersdorp groeide het uit tot de grote etalage van de provincie Krabi.
- 45 min audio
- Strand en kalksteentorens
De formele naam van de plek is Ao Phra Nang, de ‘baai van de Prinses’, hoewel iedereen de verkorte vorm gebruikt: Ao Nang. Rond 2005 was het oude vissersdorp al uitgegroeid tot een van de grote toeristische bestemmingen van Thailand. De eerste reizigers die het op de kaart zetten, waren rugzaktoeristen die kwamen klimmen op de karstformaties van Krabi, met de meeste routes in Railay, Ton Sai en Phra Nang. Sinds 1999 bedient de internationale luchthaven van Krabi de provincie, en dankzij die nabijheid veranderde Ao Nang van een toevluchtsoord voor rugzaktoeristen in een bestemming van hogere klasse.
Het strand heeft geen pier: de longtailboten vertrekken en komen aan bij beide uiteinden, en passagiers worden nat bij het instappen, in elk geval hun voeten en waarschijnlijk meer. De overtocht naar Rai Leh West en Ton Sai duurt zo'n 10 minuten. Achter die ansichtkaart herinneren de afvoer die in 2017 het instapzand bevlekte en een integrale rioolverwerking die dat jaar nog altijd geblokkeerd was eraan dat het toeristische succes ook een minder zichtbare kant heeft.
Hoogtepunten
- Geen pier — De longtails nemen op het zand aan bij beide uiteinden en de overtocht naar Rai Leh West en Ton Sai duurt zo'n 10 minuten
- Khlong Haeng — De ‘droge kreek’ en haar brug, waar Ao Nang Road overgaat in Nopparat Thara Road
- Tsunamiwaarschuwingstoren — Sirenes naast het marlijnbeeld, in de schaduw van 26 december 2004
- Hoogseizoen — Van 1 november tot 30 april, met sloop van gevels vanaf 1 mei
- Kalksteenrots — Kalksteen gevormd uit skeletten van zeeorganismen en later door de regen uitgesleten
Het Ao Nang-strand is voor een groot deel van de reizigers gewoon ‘Krabi’. De formele naam is Ao Phra Nang, de ‘baai van de Prinses’, en de verkorte vorm is degene die iedereen gebruikt. Rond 2005 stond het rustige vissersdorp al tussen de grote toeristische bestemmingen van Thailand, en vandaag fungeert het als de grote etalage van de provincie: een strand zonder pier, een ononderbroken rij winkels, restaurants en excursiebureaus, en erachter kalksteentorens die de zee als erfenis naliet.
De geschiedenis van het Ao Nang-strand is in lagen te lezen. Eerst kwamen de rugzaktoeristen op zoek naar klimroutes in het karst van Krabi; daarna bracht de internationale luchthaven van Krabi de provincie vanaf 1999 dichter bij de rest van de wereld en veranderde de plek van een toevluchtsoord voor rugzaktoeristen in een bestemming van hogere klasse. Begrijpen wat te zien is bij het Ao Nang-strand betekent die route van vijf haltes volgen, van de kreek aan de westkant tot de rotswand aan de oostkant, met de EarGuide-audiogids als gezelschap. Diezelfde baai loopt naar het noorden door in het Nopparat Thara-strand, en de longtails die uit Ao Nang vertrekken steken over naar het Railay West-strand en het Phra Nang-grotstrand, waarvan de prinses de baai haar naam geeft.
Een droge kreek die de namen verandert
Khlong Haeng
Samenvatting van deze stop
De route begint aan de zuidoever van de Khlong Haeng, de ‘droge kreek’, een beekje dat de kust aan de westkant doorsnijdt. Samen met een onbegaanbare landtong scheidt het het Ao Nang-strand van het Nopparat Thara-strand. Over de bedding ligt een brug, en op die brug gaat Ao Nang Road over in Nopparat Thara Road: een administratief detail dat heel letterlijk aangeeft waar de ene plek eindigt en de andere begint.
De naam van het strand heeft nog een andere laag. Ao Phra Nang wordt vertaald als ‘baai van de Prinses’, maar de betekenis van ‘Phra Nang’ is omstreden: de lezing als ‘Prinses’ bestaat naast de identificatie van Phra Nang als een plaatselijke godin die in een grot op het schiereiland Railay wordt vereerd, en noch de etymologie noch de bijbehorende legende beschikt over solide documentatie.
In de gewone taal van reizigers wordt Ao Nang volgens een volksgeloof vaak simpelweg ‘Krabi’ genoemd, hoewel de hoofdstad van de provincie een heel andere plaats is. Hoe een strand uiteindelijk de naam van een hele provincie kreeg, wordt ter plekke in de vertelling uitgewerkt.
Linten op de boeg, eilanden aan de horizon
Longtails op het zand
Samenvatting van deze stop
Bij de longtail-instapplaats aan de westkant liggen de houten boten te wachten op het zand. Er is geen pier: passagiers stappen op met het water om hun benen, en de boten vertrekken en komen aan bij beide uiteinden van het strand. De overtocht naar Rai Leh West en Ton Sai duurt zo’n 10 minuten.
De hoge boegen dragen vastgebonden kleurige doeken. Volgens de overlevering van Thaise vissers is de boeg de woonplaats van Mae Ya Nang, de vrouwelijke geest die het schip beschermt, en voordat men uitvaart om te vissen, worden haar offers van doeken, bloemen en wierook gebracht. De linten die op elke boeg wapperen, zouden in die lezing het offer zijn aan de onzichtbare meesteres van de boot.
Aan de horizon tekenen zich silhouetten van kalksteeneilanden af: de Ko Poda-groep, bestaande uit Ko Poda, Ko Kai, Ko Mo en Ko Thap, op zo’n 8 km van Ao Nang, en daarachter Ko Hong. De archipel Mu Ko Poda wordt beheerd door het nationaal park Hat Noppharat Thara–Mu Ko Phi Phi, opgericht in 1983, dat 388 km² met koraalriffen beschermt. De verbinding tussen het zand en die beschermde zee is een van de draden van de audiogids.
De sirenetoren en de golf van 2004
Marlijnbeeld
Samenvatting van deze stop
Tegenover de boulevard, naast Ao Nang Road, verheft zich het beeld van een marlijn, en ernaast een metalen toren met sirenes voor tsunamiwaarschuwingen. Midden in de ansichtkaart nodigt die toren uit om op een andere manier naar de zee te kijken: de tsunami van 26 december 2004 richtte uitgebreide schade aan langs de kust van Krabi, een provincie die op 7 januari 2005 476 doden telde.
De hotelbalans van vijf weken later toont twee werelden binnen dezelfde gemeente. Volgens de documentatie uit die tijd was het Phi Phi Princess Resort op 1 februari 2005 nog gesloten en werd het in elk geval de eerstkomende twee jaar niet heropend verwacht, terwijl aan het Ao Nang-strand het Ao Nang Beach Resort, het Ao Nang Villa Resort, The Cliff Ao Nang, het Ao Nang Buri, het Ao Nang Paradise en het Best Western Aonang Bay normaal functioneerden.
Dat verschil doet ertoe, omdat de tambon Ao Nang uit 8 dorpen bestaat en nummer 7 Ban Ko Phi Phi is: de Phi Phi-eilanden, inclusief Maya Bay, vallen bestuurlijk onder Ao Nang. Daar speelt ook een langslepend geschil: in 1999 daagden het provinciale en het tambonbestuur degenen voor de rechter die 20th Century Fox toestemming hadden gegeven om The Beach in Maya Bay op te nemen, met een eis van 100 miljoen baht voor milieuschade, en het Hooggerechtshof bepaalde het uitspreken van het vonnis op 13 september 2022, 23 jaar later.
Gevels die elke eerste mei vallen
Boulevard van Ao Nang Road
Samenvatting van deze stop
De boulevard van Ao Nang Road is een ononderbroken rij winkels, restaurants en excursiebureaus tegen het strand aan, het zichtbare gezicht van de toeristische transformatie. Het hoogseizoen loopt van 1 november tot 30 april; op 1 mei begint de sloop en veel winkelgevels worden neergehaald om voor het volgende seizoen nieuwe te bouwen. De etalage werkt zo als een decor dat elk jaar opnieuw wordt opgebouwd.
Onder dat decor komt de minder zichtbare kant van het succes aan het licht. Op 8 februari 2017 meldden toeristen en longtailschippers zwart afvalwater dat uit een afvoer kwam, op het strand bleef staan en in zee uitmondde, precies waar de passagiers wachten om aan boord te gaan.
De integrale rioolverwerking van Ao Nang, sinds 2008 aangevraagd door het Tambon Administration Organization, zat in 2017 nog altijd vast omdat daarvoor meer dan 300 miljoen baht nodig was. De bestaande zuiveringsinstallatie verwerkt zo’n 3.000 m³ afvalwater per dag, een onvoldoende capaciteit. Wat er van die spanning tussen ansichtkaart en afvoer overblijft, wordt in de vertelling voor de boulevard zelf besproken.
De wand die ontstond uit zeeskeletten
Kalksteenrots aan de oostkant
Samenvatting van deze stop
De route eindigt onder de kalksteenrots aan de oostkant, een met begroeiing bedekte wand die het strand afsluit, de weg naar Railay markeert en het dichtstbijzijnde voorbeeld is van de karsttorens van Krabi. Het is ook de halte die het langste verhaal van de route vertelt.
De kalksteen van deze kust ontstond uit het calciumcarbonaat van skeletten van zeeorganismen, afgezet in een ondiepe zee honderden miljoenen jaren geleden. Daarna beeldde de regen, in de tropen licht zuur, haar uit tot torens. Dat gesteente verklaart waarom eerst de klimmers kwamen, met hun routes in Railay, Ton Sai en Phra Nang, en later de vliegtuigen, met de in 1999 geopende internationale luchthaven.
Van de zee die de wand schiep tot de zee die nu het instapzand bespoelt: de laatste halte sluit de cirkel van het strand, en het verrassendste detail wordt voor de audiogids ter plekke bewaard.
