Strand en klimmen
Audiogids Railay West-strand (Railay West Beach)
Een wit zandstrand ingeklemd tussen kalksteenwanden, zonder wegen of pier, dat je bereikt met een longtailboot waarbij je de laatste meters doorwaadt. De rots die het isoleert, is dezelfde die klimmers van over de hele wereld aantrekt.
- 60 min audio
- Klimmen en karstkalksteen
Railay West opent zich aan de punt van een schiereiland dat met het vasteland is verbonden maar wordt afgesloten door het massief van Khao Nang, zodat er geen auto's of wegen zijn en je alleen over zee komt. De kliffen eromheen zijn karstkalksteen van de Ratburi-formatie, een carbonaatplatform dat in het Vroeg-Perm begon af te zetten. Die geografie verklaart de aankomst te voet, de schaarste aan grond en het bijzondere karakter van het strand.
De oever werkt tegelijk als strand, haven en klimschool. Hier stappen de veerboten naar de Phi Phi-eilanden en Phuket aan boord, terwijl aan de zuidkant de grote wand van Thaiwand touwteams op meerdere touwlengtes hoogte draagt. Als de avond valt, worden de kliffen zwarte silhouetten tegen de zonsondergang, en tegen middernacht is het zandstrand meestal bijna verlaten.
Hoogtepunten
- Aankomst door te waden vanaf longtailboten, zonder pier
- Thaiwand-wand en de route ‘Lord of the Thais’
- Meer dan 600 uitgeruste klimroutes in 45 sectoren
- Permkalksteen van de Ratburi-formatie
- Zonsondergang en het silhouet van de Slapende Indiaan
Wat te zien is bij het Railay West-strand begint met begrijpen wat het anders maakt dan elk ander strand van Krabi: een schiereiland zonder wegen, een zandstrand zonder pier en een kalksteenmuur die van de afzondering een wereldwijde trekpleister voor klimmers heeft gemaakt. De geschiedenis van Railay West begint in het Permgesteente van de Ratburi-formatie en loopt tot een oever waar longtailboten, reizigers met koffers die op de veerboot wachten en touwteams op tientallen meters hoogte naast elkaar bestaan. De volledige ervaring, van zo’n 60 minuten, beleef je het best door de oever met de audiogids te verkennen. De longtails die vanaf het Ao Nang-strand vertrekken, brengen je hierheen, en op een paar stappen, op hetzelfde schiereiland, ligt het Phra Nang-grotstrand; landinwaarts, op zo’n 16 km, verheft de Tijgergrottempel zich aan de voet van hetzelfde soort kalksteenwand.
Doorwaden naar een strand zonder weg
Aangemeerde longtailboten
Samenvatting van deze stop
Aan de aankomstoever lopen de longtailboten die uit Ao Nang komen direct op het zand aan. Er is geen pier: passagiers waden de laatste meters met het water tot aan de knieën. De rij verankerde boten, met versierde boegen en lange schroefassen, is de enige toegang vanuit Ao Nang.
Die manier van aankomen is geen folklore, maar geografie. Railay ligt aan de punt van een schiereiland dat met het vasteland is verbonden maar wordt afgesloten door het massief van Khao Nang, en de kliffen en eilandjes eromheen zijn karstkalksteen van de Ratburi-formatie, een carbonaatplatform dat in het Vroeg-Perm begon af te zetten. Vandaar dat er hier geen auto’s of wegen zijn.
Dezelfde oever heeft nog een ander gezicht. Volgens de plaatselijke overlevering licht het bioluminescente plankton in de wateren van Railay ‘s nachts blauw op als het water wordt bewogen, een spektakel dat wie alleen tussen boot en boot over het strand loopt, mist. Het verrassendste detail wordt voor de vertelling ter plekke bewaard.
Van schuilplaats voor rugzaktoeristen tot haventje op het strand
Ingang van de boulevard
Samenvatting van deze stop
Bij de ingang van de boulevard, een korte voetgangersstraat met restaurants en winkels die naar Railay East oversteekt, is de paradox van de plek te zien. Het toerisme begon zich in Railay te ontwikkelen in de jaren 1970, met de komst van rugzaktoeristen en hippies, en vandaag fungeert het strand ook als haven.
Railay West is het inscheepspunt van de veerboten naar de Phi Phi-eilanden en Phuket. Zonder pier of terminal wachten groepen reizigers met koffers in de schaduw op hetzelfde zand.
De schaarste aan vrije grond heeft de grote hotelketens buiten gehouden. Het enige grote luxeresort, Rayavadee, beslaat tegelijk de fronten van Railay West, Railay East en Phra Nang. De bronnen zijn het niet eens over de datum: een CNN-reportage uit 2018 spreekt van bijna 25 jaar activiteit, terwijl Travelfish de bouw begin jaren 2000 plaatst.
Thaiwand: de wand die staal verslindt
Thaiwand Wall
Samenvatting van deze stop
De grote wand van Thaiwand sluit het zuideinde van Railay West af en is een van de bekendste klimmuren van het schiereiland. Vaak zijn touwteams te zien die op meerdere touwlengtes hoogte hangen. Er domineren routes van meerdere touwlengtes, en de beroemdste is ‘Lord of the Thais’, met de reputatie een van de mooiste lijnen ter wereld te zijn.
Vanaf de oevers van Railay komt men bij meer dan 600 uitgeruste klimroutes, verdeeld over 45 sectoren, al verschilt het aantal per bron: zo’n 700 volgens Travelfish en meer dan 700 volgens Wikivoyage. Op de witte en grijze kalksteen onderscheiden zich gele en roodachtige aders, en stalactieten die aan de overhangen hangen.
Het gesteente is ook een vijand van metaal. Vocht, zout en vochtig kalkaanslag laten zelfs maritiem staal corroderen, en de roestvrijstalen ankers gaan slechts 1 tot 4 jaar mee, waardoor titanium de norm is. Een episode uit het seizoen dat in maart 2000 eindigde, laat zien hoe ambachtelijk alles was: de bootreis vanuit Ao Nang was net van 30 naar 40 baht gestegen, aan de voet van veel routes werden bananen en ananas verkocht, apen en eekhoorns vermenigvuldigden zich en er waren diverse ongelukken door los gesteente, onoplettende zekeraars en onbetrouwbare ankers. Datzelfde jaar rustten Shamick en Sam Lightner Jr. veel sectoren opnieuw uit met chemische harsankers. De audiogids bewaart de rest van het verhaal voor de voet van de wand.
De Slapende Indiaan en de golf van 2004
Rotsen aan de zuidkant van het strand
Samenvatting van deze stop
Vanaf het zuideinde, met uitzicht naar het noorden, sluit het strand af met zijn levende ritueel. Overdag is het tijdverdrijf op het zand het volgen van de manoeuvres van de klimmers die aan de rots hangen; als de avond valt, is Railay West het strand van het schiereiland om de zonsondergang te zien, met Coco’s, de enige bar aan de oever, midden op het zandstrand. De kliffen worden zwarte silhouetten die de plek een bijna bovennatuurlijke sfeer geven.
Aan de andere kant van de baai en voorbij Ton Sai is de ‘Slapende Indiaan’ te onderscheiden, een massief van een kilometer waarvan het silhouet doet denken aan een man die op zijn rug ligt met de handen gekruist op zijn buik, helderder bij het vallen van de avond.
De herinnering aan de tsunami van 26 december 2004 geeft gewicht aan die rust. Volgens het verslag van UKClimbing van 30 december 2004 brak een golf van 6 meter op open zee voor Railay en bereikte een andere van minstens 1,5 meter het strand, met ernstige schade en slachtoffers op het zand. Andere bronnen, zoals Wikipedia, beweren zonder bronvermelding dat het strand niet zwaar werd getroffen, en het verhaal blijft omstreden. Tegen middernacht is het zandstrand meestal bijna verlaten.
